﴿وَإِن كُنتُمْ فِى رَيْبٍۢ مِّمَّا نَزَّلْنَا عَلَىٰ عَبْدِنَا فَأْتُوا۟ بِسُورَةٍۢ مِّن مِّثْلِهِۦ وَٱدْعُوا۟ شُهَدَآءَكُم مِّن دُونِ ٱللَّهِ إِن كُنتُمْ صَـٰدِقِينَ﴾23
«و اگر دربارۀ آنچه بر بنده خود [محمد (ﷺ)] نازل کردهایم؛در شک و تردید هستید، سورهای همانند آن بیاورید و گواهان خود را - غیراز الله - فرا خوانید؛ اگر راست میگویید.»
«عَنْ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ أَبِي حَفْصٍ عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ قَالَ: سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ (ﷺ) يَقُولُ: إِنَّمَا الأَعْمَالُ بِالنِّيَّاتِ، وَإِنَّمَا لِكُلِّ امْرِئٍ مَا نَوَى، فَمَنْ كَانَتْ هِجْرَتُهُ إِلَى اللَّهِ وَرَسُولِهِ فَهِجْرَتُهُ إِلَى اللَّهِ وَرَسُولِهِ، وَمَنْ كَانَتْ هِجْرَتُهُ لِدُنْيَا يُصِيبُهَا أَوِ امْرَأَةٍ يَنْكِحُهَا فَهِجْرَتُهُ إِلَى مَا هَاجَرَ إِلَيْهِ.»
از امیرالمؤمنین، ابوحفص عمر بن خطاب (رضیالله عنه) روایت است که گفت: شنیدم که رسول خدا(ﷺ) میفرمود: جز این نیست که قبولی و ثواب اعمال به نیتها بستگی دارد، و برای هر کس همان چیزی است که نیت کرده است. پس کسی که هجرت او به سوی خدا و پیامبرش باشد، هجرت او (در حقیقت) به سوی خدا و پیامبرش است؛ و کسی که هجرت او برای رسیدن به دنیا (مال و مقام) باشد و یا برای ازدواج با زنی، پس هجرت او به سوی همان چیزی است که برای آن هجرت نموده است.
«حدیث» به نقل قول یا روایتی از گفتهها، کردار یا تقریر (سکوت و تأیید) پیامبر اسلام، حضرت محمد (ص)، گفته میشود. «سنت» در لغت به معنای روش، شیوه و عادت است، اما در اصطلاح اسلامی، معنای خاصی دارد. سنت به مجموعه گفتار، کردار و تقریر پیامبر اکرم (ص) است. تفاوت اصلی بین حدیث و سنت در این است که سنت، خودِ عمل، قول یا تقریر معصوم است، در حالی که حدیث، نقلی از آن عمل، قول یا تقریر است. به عنوان مثال، نماز خواندن پیامبر (ص) یک سنت است، اما روایتی که نحوه نماز خواندن ایشان را توصیف میکند، یک حدیث است. حدیث پس از قرآن، دومین منبع مهم برای شناخت دین اسلام است و در فهم آموزههای دینی، احکام شرعی، اخلاقیات و تاریخ اسلام نقش اساسی دارد. اهمیت احادیث و سنت در اسلام بسیار زیاد است، زیرا این دو منبع، در کنار قرآن، پایههای اصلی شریعت اسلامی را تشکیل میدهند.
